Ja, het spijt me: maar het wachten was toch op de hits tijdens het concert van New Model Army (NMA) in Victorie in Alkmaar.
Het nieuwere werk vond ik maar "gewoontjes". Niet slecht hoor, maar het raakte me niet zo. Pas tijdens de toegift raakte de zaal pas enthousiast, en dat is tekenend. People in the white shirts en
51st State of America. Zijn ook echte klassiekers. Dat soort nummers wilden we ook horen ja.
"Stop asking for songs", zei zanger Slade the Leveler. "We've got 220 songs and we can only play 20." En ja, dat is zo. Maar als die oude nummers nu veel beter zijn ? Zeg: van de eerste 6 cd's ?
Het is vaak de tragiek van een band: de groep evolueert, het publiek blijft stil staan.
Het zal met Deep Purple mark 2 niet veel anders zijn: elk publiek wil "Smoke on the water" of "Highway Star" horen. "Made in Japan"dus.
Enfin, we hebben ons evengoed vermaakt met NMA. Alleen al wegens het sfeertje. Al jaren was ik al niet meer bij een (zaal) concert geweest, dus dat was genieten.
Jammer alleen van dat bier in plastic en het gedoe met drankmuntjes (uit de automaat). Hoger dan 10,- kan ie niet wisselen, dan moet je naar een "kassapunt". Laten we nu alle drie dat hele punt niet gezien hebben ?
Wednesday, October 12, 2016
Tuesday, October 4, 2016
We'll get drunk on cheap wine
De gezondheidsmaffia zou (uiteraard) het liefst elke alcoholische versnapering verbannen. Na zorgvuldige bestudering van de baten en opbrengsten van de alcoholconsumptie in Nederland rest er uiteindelijk geen winst.
Dat was te verwachten: drank richt ook veel schade aan. Schade aan gezondheid en veiligheid (verkeer). Daar kunnen de accijnsopbrengsten niet tegen op. Denk alleen maar de verkeersongelukken, veroorzaakt door met drank op te gaan rijden.
Maar ok, dan zie je een zuur kijkende psycholoog van een Academisch ziekenhuis op tv (met zuinig mondje) verklaren dat het percentage drankgebrukers,, net als bij rokers het geval is, naar zo'n 5% van de bevolking moet zakken.
Maar dat zal nooit gebeuren. Drank blijft een uitstekend smeermiddel voor de sociale contacten. Maar ook om van jezelf los te komen. Alleen daarom al zal het drinken van een pilsje en een glas wijn nooit veel kunnen dalen. En. mits met mate gebruikt, is dat ook prima.
Kortom: het is onuitroeibaar. Ik moet er ook niet aan denken dat het wordt zoals in het steriele Zweden, waar je 8 Euro voor een glas bier betaalt. Uiteindelijk leidt het ook tot het gevaarlijke illegale stoken van je eigen drank.
In de jaren '30 in de USA was er ook drooglegging, maar er werd nog nooit zo veel gedronken als toen.
Dat was te verwachten: drank richt ook veel schade aan. Schade aan gezondheid en veiligheid (verkeer). Daar kunnen de accijnsopbrengsten niet tegen op. Denk alleen maar de verkeersongelukken, veroorzaakt door met drank op te gaan rijden.
Maar ok, dan zie je een zuur kijkende psycholoog van een Academisch ziekenhuis op tv (met zuinig mondje) verklaren dat het percentage drankgebrukers,, net als bij rokers het geval is, naar zo'n 5% van de bevolking moet zakken.
Maar dat zal nooit gebeuren. Drank blijft een uitstekend smeermiddel voor de sociale contacten. Maar ook om van jezelf los te komen. Alleen daarom al zal het drinken van een pilsje en een glas wijn nooit veel kunnen dalen. En. mits met mate gebruikt, is dat ook prima.
Kortom: het is onuitroeibaar. Ik moet er ook niet aan denken dat het wordt zoals in het steriele Zweden, waar je 8 Euro voor een glas bier betaalt. Uiteindelijk leidt het ook tot het gevaarlijke illegale stoken van je eigen drank.
In de jaren '30 in de USA was er ook drooglegging, maar er werd nog nooit zo veel gedronken als toen.
Saturday, September 24, 2016
Andalusia
Het kostte de 125 cc scooter de nodige moeite om twee passagiers de berg op te krijgen, maar het lukte. Met een gangetje van 30 km/u, dat wel. Op de snelweg wist hij de 100 niet aan te tikken en bleef de teller steken bij ca.90 km/u op de rechterhelft. Enfin we gleden toch mooi door het glooiende landschap van de Sierra Nevada met zijn prachtige bergen.
In Granada kon de Suzuki prima meekomen met het verkeer. Sneller dan 60 mocht je er toch al niet. Wel ontzettend goed op de verkeerslichten letten, het wemelt ervan. Je gaat de bocht om met groen en 20 meter verder staan de volgende alweer op rood. Heel veel eenrichtingsverkeer. bijzonder irritant: Bovendien: dan mag je weer niet links af, dan weer niet rechtsaf.
Enfin, dankzij de scooter kwamen we in heel Granada en omgeving. Leuke dorpjes ook in de omgeving. Eeuwenoude abdijen en mooie natuurgebieden. Sowieso fantastisch om helemaal omhoog (en weer omlaag) te rijden, onderweg ergens wat etend en drinkend.
Granada is een prachtige stad met veel mooie historische gebouwen en veel musea. Steeds als we dachten alles gezien te hebben stuitten we weer op een nieuwe ontdekking.
Prima eten, relaxte sfeer. Vriendelijke bediening, vriendelijker dan in Nederland. Sowieso hartelijke mensen, die Spanjaarden.
En ja: het Alhambra: je kunt er niet omheen. De oude vesting met zijn prachtige paleizen en mooie tuinen is de publiekstrekker van Granada.
Het beste kun je online reserveren, maar dat lukte ons thuis niet. Dus: v.a. 6.45 in de rij staan. 's Ochtends nog behoorlijk koud in korte broek en sandalen zonder sokken. En ook dan staat er al een flinke rij. 6.00 was nog beter geweest. Twee uur later kun je je dan aanmelden bij de kassa. Enfin: om 14.00 terugkomen voor de bezichtiging (minus 1 paleis, dat dan weer wel).
En ja: het was de moeite waard. Enorm uitgestrekt, met prachtige paleizen, forten en een museum. De Generallife tuinen zien er prachtig uit, nog volop bloeiend eind september.
Heb je lekkere trek gekregen tijdens de bezichtiging dan heb je pech gehad. Veel meer dan een kleffe dubbelgeplakte witte sandwich a 3 Euro is er niet te verkrijgen.
Wel een leuk restaurantje (zonder eten) met een idyllische binnenplaats ontdekt, waar het nog bijna 1645 is gebleven. De ijskoude tomatensap smaakte er fantastisch De grappige en vriendelijke ober maakte het geheel mooi af.
In Granada kon de Suzuki prima meekomen met het verkeer. Sneller dan 60 mocht je er toch al niet. Wel ontzettend goed op de verkeerslichten letten, het wemelt ervan. Je gaat de bocht om met groen en 20 meter verder staan de volgende alweer op rood. Heel veel eenrichtingsverkeer. bijzonder irritant: Bovendien: dan mag je weer niet links af, dan weer niet rechtsaf.
Enfin, dankzij de scooter kwamen we in heel Granada en omgeving. Leuke dorpjes ook in de omgeving. Eeuwenoude abdijen en mooie natuurgebieden. Sowieso fantastisch om helemaal omhoog (en weer omlaag) te rijden, onderweg ergens wat etend en drinkend.
Granada is een prachtige stad met veel mooie historische gebouwen en veel musea. Steeds als we dachten alles gezien te hebben stuitten we weer op een nieuwe ontdekking.
Prima eten, relaxte sfeer. Vriendelijke bediening, vriendelijker dan in Nederland. Sowieso hartelijke mensen, die Spanjaarden.
En ja: het Alhambra: je kunt er niet omheen. De oude vesting met zijn prachtige paleizen en mooie tuinen is de publiekstrekker van Granada.
Het beste kun je online reserveren, maar dat lukte ons thuis niet. Dus: v.a. 6.45 in de rij staan. 's Ochtends nog behoorlijk koud in korte broek en sandalen zonder sokken. En ook dan staat er al een flinke rij. 6.00 was nog beter geweest. Twee uur later kun je je dan aanmelden bij de kassa. Enfin: om 14.00 terugkomen voor de bezichtiging (minus 1 paleis, dat dan weer wel).
En ja: het was de moeite waard. Enorm uitgestrekt, met prachtige paleizen, forten en een museum. De Generallife tuinen zien er prachtig uit, nog volop bloeiend eind september.
Heb je lekkere trek gekregen tijdens de bezichtiging dan heb je pech gehad. Veel meer dan een kleffe dubbelgeplakte witte sandwich a 3 Euro is er niet te verkrijgen.
Wel een leuk restaurantje (zonder eten) met een idyllische binnenplaats ontdekt, waar het nog bijna 1645 is gebleven. De ijskoude tomatensap smaakte er fantastisch De grappige en vriendelijke ober maakte het geheel mooi af.
Thursday, September 1, 2016
Bigmouth
18 jaar en al veel succes en praatjes: Max Verstappen. Zijn vader nam ook nooit een blad voor de mond en dat werd ook niet altijd gewaardeerd in de pits.
Na afloop van de GP van Belgie afgelopen zondag ging hij nog flink tekeer over de beide Ferrari-rijders Vettel en Raikkonen. Vooral met die laatste ligt hij voortdurend in de clinch.
Ditmaal werd hij, naar zijn mening, het grind opgeduwd door de beide rode bolides die elkaar raakten. Be that as that may be: Max dook in een gat dat er niet was en verloor daardoor de voorvleugel na de botsing.
Als hij na zijn te langzame start iets meer geduld had geoefend was hij uit de drukte gebleven. Beter 4e dan 11e tenslotte. Nu droop hij af zonder punten. En dat vanaf P 2. De jongste rijder ooit met een startplaats op de eerste rij.
Enfin: er is niets nieuws onder de zon: vaak worden de nieuwkomers in de Grote Boze wereld van de Formule 1 bestraffend toegesproken door de veteranen wegens hun roekeloze gedrag op de baan.
Senna ging ooit op de vuist met de toenmalige rookie Michael Schumacher. Je dient immers respect voor de Grote Namen te hebben ! Dus: snel aan de kant jij als ik eraan kom, he !
Maar zo hoort het ook: nieuwelingen dienen de Gevestigde Orde te provoceren om de boel op te schudden. Die privileges van de veteranen kunnen snel overboord bij mensen als Max en Michael.
Na afloop van de GP van Belgie afgelopen zondag ging hij nog flink tekeer over de beide Ferrari-rijders Vettel en Raikkonen. Vooral met die laatste ligt hij voortdurend in de clinch.
Ditmaal werd hij, naar zijn mening, het grind opgeduwd door de beide rode bolides die elkaar raakten. Be that as that may be: Max dook in een gat dat er niet was en verloor daardoor de voorvleugel na de botsing.
Als hij na zijn te langzame start iets meer geduld had geoefend was hij uit de drukte gebleven. Beter 4e dan 11e tenslotte. Nu droop hij af zonder punten. En dat vanaf P 2. De jongste rijder ooit met een startplaats op de eerste rij.
Enfin: er is niets nieuws onder de zon: vaak worden de nieuwkomers in de Grote Boze wereld van de Formule 1 bestraffend toegesproken door de veteranen wegens hun roekeloze gedrag op de baan.
Senna ging ooit op de vuist met de toenmalige rookie Michael Schumacher. Je dient immers respect voor de Grote Namen te hebben ! Dus: snel aan de kant jij als ik eraan kom, he !
Maar zo hoort het ook: nieuwelingen dienen de Gevestigde Orde te provoceren om de boel op te schudden. Die privileges van de veteranen kunnen snel overboord bij mensen als Max en Michael.
Tuesday, August 23, 2016
Provadya ?
Hoe vaak zal ik cultureel centrum Provadja in Alkmaar niet bezocht hebben ? Zeker wel honderd keer, schat ik zo in. Een groot deel van mijn "werkend uitgaansleven" dus. En nu staat het mooie pand aan het Verdronkenoord sinds ongeveer een half jaar leeg.Theater opgeheven, evenals de filmzaal en de bar.
Tientallen films heb ik er gezien, typische Arthouse-producties. Regelmatig brak de film middenin de voorstelling. Het was onderdeel van de charme, die verouderde technische apparatuur. Ook typerend het geluid van omvallende glazen tijdens de voorstelling; je mocht ook gerust je biertje meenemen de zaal in. En godzijdank waren er geen geen pauzes (zoals in Cinebergen) tijdens de voorstellingen.. Een paar uitzonderingen daargelaten: tijdens Novecento en La belle noiseuse (ca.4,5 uur durend).
Enige tijd was het Theatercafe de "hottest place in town", waar al de trendy Alkmaarders uit gingen. In die tijd ging ik nog pas om ca.23.00 stappen. Leuke vrouwen waren ook en masse aanwezig.
Eigenaar en tevens alcoholist Moos zwaaide er scepter, maar was niet echt geliefd wegens zijn zuinigheid. Terwijl de toegang altijd gratis was geweest tijdens muzikale optredens besloot Moos opeens toegang te gaan heffen. En een rondje van de zaak heb ik van Moos ook nooit mogen ontvangen, terwijl wij (ik met vrienden) toch trouwe bezoekers waren. Na een drinkverbod, opgelegd door de doktoren, dronk Moos geen druppel alcohol meer (maar oud werd ie evengoed niet).
En nu staan Provadja en bioscoop Harmonie (ook een fraai pand) te koop. Jaren van mijn (oudere) jeugd heb ik er doorgebracht. Een stuk historie is afgesloten.
Tientallen films heb ik er gezien, typische Arthouse-producties. Regelmatig brak de film middenin de voorstelling. Het was onderdeel van de charme, die verouderde technische apparatuur. Ook typerend het geluid van omvallende glazen tijdens de voorstelling; je mocht ook gerust je biertje meenemen de zaal in. En godzijdank waren er geen geen pauzes (zoals in Cinebergen) tijdens de voorstellingen.. Een paar uitzonderingen daargelaten: tijdens Novecento en La belle noiseuse (ca.4,5 uur durend).
Enige tijd was het Theatercafe de "hottest place in town", waar al de trendy Alkmaarders uit gingen. In die tijd ging ik nog pas om ca.23.00 stappen. Leuke vrouwen waren ook en masse aanwezig.
Eigenaar en tevens alcoholist Moos zwaaide er scepter, maar was niet echt geliefd wegens zijn zuinigheid. Terwijl de toegang altijd gratis was geweest tijdens muzikale optredens besloot Moos opeens toegang te gaan heffen. En een rondje van de zaak heb ik van Moos ook nooit mogen ontvangen, terwijl wij (ik met vrienden) toch trouwe bezoekers waren. Na een drinkverbod, opgelegd door de doktoren, dronk Moos geen druppel alcohol meer (maar oud werd ie evengoed niet).
En nu staan Provadja en bioscoop Harmonie (ook een fraai pand) te koop. Jaren van mijn (oudere) jeugd heb ik er doorgebracht. Een stuk historie is afgesloten.
Saturday, August 13, 2016
We zijn er bijna
Wat een heerlijke rust stralen sommige programma's van Max toch uit. Het zijn net natuurdocumentaires, daar kun je ook heerlijk bij weg dromen.
Zo'n eiland voor de kust van Brazilie bijvoorbeeld, uitsluitend bewoond door slangen en vogels. Het is er, logischerwijs, zelfs verboden voor mensen. En ik die er lekker bij weg soezel op de luie bank, biertje onder handbereik. Wat kan mij gebeuren ?
Van een ander orde is "We zijn er bijna" van Max. Een stel bejaarden op vakantie in Spanje. Zelfs daar, bij 34 graden, worden nog pannenkoeken met spek gebakken. Niet dat het lukt op die primitieve brandertjes natuurlijk: alles bakt aan.
De opa die bij elk gesprek in huilen uitbarst over het verlies van zijn vrouw, voor de gevoelige noot.
Het gekeuvel en gedoe met de was op de camping: het leven studdert er lekker door. Wel enige consternatie als de camper op de brug in de garage moet natuurlijk. Maar alles goed natuurlijk.
En ja: dat programma van stellen op zoek naar een droomhuis in het buitenland. Toch van een iets andere orde dan "Ik vertrek", waar de stress constant op de loer ligt.
In "Mijn droomhuis" wordt er lekker gezellig gekeuveld over een te kleine woonkamer, te kleine tuin of de vervallen schuur.
De presentator hangt de paljas uit en de stelletjes lachen maar wat mee. And who cares: komt het droomhuis morgen niet, dan komt het over een jaar.
Urgentie bezitten de programma's van Max nu eenmaal niet, alles stroomt lekker relaxt door in het e Max-stroompje.
Nee, dan "Help, mijn man is klusser". Come back, John Williams, all is forgiven !
Zo'n eiland voor de kust van Brazilie bijvoorbeeld, uitsluitend bewoond door slangen en vogels. Het is er, logischerwijs, zelfs verboden voor mensen. En ik die er lekker bij weg soezel op de luie bank, biertje onder handbereik. Wat kan mij gebeuren ?
Van een ander orde is "We zijn er bijna" van Max. Een stel bejaarden op vakantie in Spanje. Zelfs daar, bij 34 graden, worden nog pannenkoeken met spek gebakken. Niet dat het lukt op die primitieve brandertjes natuurlijk: alles bakt aan.
De opa die bij elk gesprek in huilen uitbarst over het verlies van zijn vrouw, voor de gevoelige noot.
Het gekeuvel en gedoe met de was op de camping: het leven studdert er lekker door. Wel enige consternatie als de camper op de brug in de garage moet natuurlijk. Maar alles goed natuurlijk.
En ja: dat programma van stellen op zoek naar een droomhuis in het buitenland. Toch van een iets andere orde dan "Ik vertrek", waar de stress constant op de loer ligt.
In "Mijn droomhuis" wordt er lekker gezellig gekeuveld over een te kleine woonkamer, te kleine tuin of de vervallen schuur.
De presentator hangt de paljas uit en de stelletjes lachen maar wat mee. And who cares: komt het droomhuis morgen niet, dan komt het over een jaar.
Urgentie bezitten de programma's van Max nu eenmaal niet, alles stroomt lekker relaxt door in het e Max-stroompje.
Nee, dan "Help, mijn man is klusser". Come back, John Williams, all is forgiven !
Wednesday, August 3, 2016
Driver's seat
Het is bijna onmogelijk om je als pay driver in de Formule 1 (F1) goed te profileren. In elk geval dien je sneller dan je teammaat te zijn en niet te veel brokken te maken. Indien alles meezit kun je wellicht nog een puntje in het seizoen scoren. De pay driver rijdt uitsluitend in de achterhoedeteams.
De rijder die zelf geld moet meebrengen om in een F 1 mee te kunnen draaien moet in elk geval flink wat sponsorgeld meebrengen (Haryanto) of gesteund worden door een groot team (Wehrlein, met support van Mercedes).
Zo'n Haryanto (eerste Indonesische coureur in de F1) dient 15 miljoen op te hoesten om bij het armzalige Manor te kunnen rijden. 11 miljoen krijgt ie van staatsoliebedrijf Petamina, 4 miljoen moet hij zelf betalen.
Sommige rijders die als paydriver begonnen, zoals Schumacher, Alonso en Lauda brachten ook geld mee bij hun debuut, maar werden al snel goed betaalde sterren omdat talent zich nu eenmaal niet verloochent. Verderop in de carriere hebben ze miljoenen verdiend door voor grote teams als Renault en Ferrari te rijden.
Max Verstappen is een supertalent die uiteraard niets hoeft te betalen. Als je in de GP2 (De klasse onder de F1) al 6 races achter elkaar weet te winnen (nooit eerder vertoond) is het duidelijk dat je de pannen van het dak kunt rijden.
De zoon van de Frans acteur Jean-Paul Belmondo heeft het begin jaren '90 ook nog eens geprobeerd als pay driver. Ik geloof dat ie 9 races gereden heeft. Voor de pay driver hangt de bijl altijd boven het hoofd. Sponsorgeld op, stoeltje vergeven...
De rijder die zelf geld moet meebrengen om in een F 1 mee te kunnen draaien moet in elk geval flink wat sponsorgeld meebrengen (Haryanto) of gesteund worden door een groot team (Wehrlein, met support van Mercedes).
Zo'n Haryanto (eerste Indonesische coureur in de F1) dient 15 miljoen op te hoesten om bij het armzalige Manor te kunnen rijden. 11 miljoen krijgt ie van staatsoliebedrijf Petamina, 4 miljoen moet hij zelf betalen.
Sommige rijders die als paydriver begonnen, zoals Schumacher, Alonso en Lauda brachten ook geld mee bij hun debuut, maar werden al snel goed betaalde sterren omdat talent zich nu eenmaal niet verloochent. Verderop in de carriere hebben ze miljoenen verdiend door voor grote teams als Renault en Ferrari te rijden.
Max Verstappen is een supertalent die uiteraard niets hoeft te betalen. Als je in de GP2 (De klasse onder de F1) al 6 races achter elkaar weet te winnen (nooit eerder vertoond) is het duidelijk dat je de pannen van het dak kunt rijden.
De zoon van de Frans acteur Jean-Paul Belmondo heeft het begin jaren '90 ook nog eens geprobeerd als pay driver. Ik geloof dat ie 9 races gereden heeft. Voor de pay driver hangt de bijl altijd boven het hoofd. Sponsorgeld op, stoeltje vergeven...
Subscribe to:
Posts (Atom)