JHM

Onlangs bezocht ik het Joods Historisch Museum in Amserdam. Ik had het idee dat het een stoffig museum zou zijn, maar het tegendeel is het geval.
Uiteraard is er de nodige aandacht voor de Joodse geschiedenis, relikwieen en sieraden en is ook het oude gebedsgedeelte (inclusief bad !) te bewonderen, maar er is ook ruimte voor minder traditionele kunst.

Zo zijn er op dit moment twee interessante exposities: "Onbewaakte momenten", met foto's van de Duitse fotografe Marianne Breslauer en "Van Dada tot surrealisme", met werk van Joodse Roemeense avant-garde kunstenaars, verwant aan Dada en Cabaret Voltaire.

Het werk van Breslauer bestrijkt de jaren twintig en dertig. Veel opnamen van de "nieuwe vrouw": portretten van vrouwen in mannenkleren. Vrouwen die er niet als man, en niet als vrouw uitzien. Ook veel sfeervolle stadsgezichten in Berlijn, Parijs en Amsterdam.

Het werk van de Roemeense dadaisten maakte nog wat meer indruk op mij. Ruim 80 woeste, vervreemdende en expressionistische schilderijen zijn verzameld. Het meeste werk is nog nooit buiten Roemenie te zien geweest.

Kortom: beide exposities zijn een aanrader. Alleen jammer van de strenge toegangscontrole, het leek Schiphol wel. Maar ja, misschien is zelfs zo'n leuk museum ook wel doelwit van terroristen.

Vaarwel. ijskonijn !

Edwin van der Sar, alias Sar, alias "Het Ijskonijn", heeft gisteren indrukwekkend afscheid in de Arena. Hij speelde in het weer bijeengebrachte Oranje van '98 (misschien wel het beste Oranje ooit) en het Ajax van '95 (misschien wel het beste Ajax ooit). Ook waren er door Sar veel gastspelers van topniveau uitgenodigd om een balletje te trappen.

Het is veelzeggend dat de Arena zo goed als uitverkocht was: glorydays are here again. Alle godenzoon waren komen opdraven. Ronald de Boer grijzer en Marc overmars met wijkende haarlijn. En Sar (40) nog immer jong uitziend; in feite niet veel veranderd sinds zijn debuut begin jaren '90.

Niet voor niets bijgenaamd "Het Ijskonijn", want immer onverstoorbaar en nuchter. Op grote uitbundigheid heb ik hem nooit betrapt. Op groot verdriet na een nederlaag ook niet. Hoewel...? Ik heb hem een keer zien huilen. Ik dacht na de nederlaag tegen Brazillie op het WK van '98.

En hoewel Edwin van der Sar meerdere malen de Champions League won, pakte hij met Oranje (130 caps) nooit een hoofdprijs. Enkele malen was hij dichtbij, maar het was steeds net niet. Een kleine smetje dus op een verder glanzende carriere, die eindigde bij het grote Manchester United.

Zal Stekelenburg ooit zijn ware opvolger worden ? In elk geval is er voor hem dan nog een lange weg te gaan. If ever...

The killer years

Wat ging er door Jacky Stewart heen toen hij ondersteboven met zijn bolide in de greppel lag vastgesnoerd, de benzine om hen heen druppelend ? De dood was dichtbij. Hij werd gered, maar het duurde een half uur.

In de docu "Grand Prix. The killer years" (afgelopen dinsdag op Kenet/Canvas) was goed te zien hoe gevaarlijk voorheen het racen in de Formule 1 was. Elk jaar viel er minimaal 1 dode te betreuren.

Maar het circus draaide gewoon door, het hoorde er bij. Coureur zijn betekende: ongehoorde risico's nemen. Betekende op weg zijn in gammele auto's, geen ambulance voorhanden, gesloten ziekenhuizen in de buurt, geen vangrails en licht ontvlambare raceauto's. Take it or leave it, het was de "charme" van de sport. De dood rijdt altijd mee.

Mede dankzij diezelfde Jacky Stewart, hoofd van de GPDA: Grand Prix Drivers Association, kwamen er langzaam maar zeker verbeteringen aan de circuits/voorzieningen en de auto's tot stand.

Niet dat de rijders meteen serieus genomen werden, integendeel. Daar gingen heel wat boycots van circuits aan vooraf. Wat ook hielp was de komst van sponsors in de jaren zeventig. Want wie wil dat zijn naam staat op een auto die ondersteboven ligt of, nog erger, volledig uitbrandt met de coureur er nog in ? (Williamson, 1973, op Zandvoort) ?

Heden ten dage kunnen we stellen dat Formule 1 racen veiliger is dan wielrennen of voetbal. Als ik de renners van de Tour de France zie afdalen in de regen, slecht beschermd, hou ik mijn hart vast. Crasht er een F 1 auto dan is het spectaculair, meestal stapt de rijder er ongedeerd (of licht gewond)uit.

Kortom: goed werk, Sir Jacky !

De lach van Mona Lisa ?

De meeste Nederlanders hebben niets met het uiterlijk van het Eurobiljet (En ook niets met de Euro an sich, denk ik). Maar goed, het is er en zal waarschijnlijk niet verdwijnen (hoewel, hoeveel crises kun je overleven ?).

Uit onderzoek van de DNB blijkt dat we het eurobiljet willen opleuken, met bijvoorbeeld beroemdheden als Mona Lisa em Beethoven. Alles beter dan de fictieve bouwwerken die er nu op staan. De Nederlander heeft zelfs geen moeite met niet EU-symbolen zoals de Big Ben. Nationalistisch zijn we, ondanks de geschiedeniscanon, niet. Rembrandt of klompen hoeven er (godzijdank) niet per se op.

Zelf denk ik aan afbeeldingen van werk van bv. Anton Corbijn, Mondriaan of een moderne kunstenaar. Het cachet van de vroegere gulden biljetten zal wel nooit meer terugkomen, helaas. Maar we moeten proberen het beste van dit monopolygeld proberen te maken. (En ja: ik wil weer een knisperend biljet en geen krantenpapier).

Net als met de munt het geval is zou het een goed idee zijn om 1 kant "Europees" te laten en de andere kant doot de verschillende landen zelf te laten ontwerpen. Zo is er nog een beetje eigen identiteit over en is het leuk om de biljetten te bekijken.

Enige tijd geleden gingen er binnen de EU ideeen rond om zowel de voorkant als de achterkant van elke munt gelijk te maken. Een grote eenheidsworstmunt dus. Daar hoor ik gelukkig niets meer over. Als er 1 idee fataal is voor de Euro dan is dat het wel.

27375

Er van uitgaand dat ik 75 word heb ik berekend dat ik ongeveer 27375 maal ontbijt met beleg, gegeten zal hebben. Dat betekent elke dag weer bedenken waarmee ik het brood zal beleggen. Ik hou van afwisseling namelijk. Uiteraard kun je, zoals velen doen, elke dag alleen maar kaas op je brood doen. Of alleen maar ham. Of alleen maar jam. Dan is het eenvoudig.

Maar als je van afwisseling houdt moet je toch wat creatiever zijn. Denk aan: makreel, bockworst, gehaktballen of uitsmijters op de bammetjes. Ik ben niet zo'n zoetbelegger by the way.

Grappig trouwens dat veel "beleggedrag" nog uit mijn jeugd stamt. Zo was ons gezin nogal gesteld op Smac van Unox, en dat eet ik nog steeds (hoe vet het ook is). Ook het eten van gebakken vis op brood kan mijn goedkeuring weg dragen, iets wat thuis ook bon ton was (maar dan op zaterdagavond, met brood) veel voorkwam. En wat te denken van gebakken tomaat met ui ? Eigen variant: reepjes ontbijsprek erdoor.

Toch vind zelfs ik het soms moeilijk om te bedenken waarmee ik mezelf nu weer eens zal verwennen. Op een gegeven moment had ik een overkill aan filet americain, paardenworst en vissticks op het menu en zodoende ging het "delicatessegevoel" er van af. Blijven afwisselen dus !

Onlangs nam mijn vriendin bloedworst uit Venlo van een speciale slager mee voor op brood. Lekker bakken en smullen maar. En ook bloedworst at ons gezin regelmatig, maar dan minder lekkere. En zo was de cirkel weer rond.

(Let's dance to) Joy Division

Ja, de legendarische Engelse band Joy Division (Joy). Nog steeds in de belangstelling, ruim 30 jaar na de opheffing. Door toedoen van bands als Interpol, White Lies, Chapel Club en Editors (geinspireerd door het grote voorbeeld uit Manchester), blijven ook de verzamelcds's en DVD's maar uitkomen. Gisteren hoorde ik nog een cover van The Killers van het Joy-nummer "Shadowplay"." (Niet slecht gedaan trouwens).

Geweldig dat ik JD nog in Paradiso heb zien optreden (2 sets, vrij uniek). De spastische dansbewegingen van zanger Ian Curtis geobsedeerd volgend. "Here are the young man, the weight on their shoulders...". Witte overhemden en stropdasjes, wijde broeken en allen in het zwart/grijs.

Ik zet de muziek van Joy nooit "zomaar" op, dat zou heiligschennis zijn. Je moet er echt in de stemming voor zijn. Zeker voor de 2e cd "Closer", zo mogelijk nog donkerder dan debuut "Unknown pleasures". Kan me een ballet voorstellen waarin gedanst wordt op de muziek van Joy. "She's lost control" zou zelfs als folkloristische dans op het Waagplein hoge ogen scoren.

Joy werd New Order, waarbij de reeds aanwezige dansinvloeden verder ontwikkeld werden. New Order ging 2007 uit elkaar en de leden gingen ieder hun eigen weg. Bassist Hook speelt tegenwoordig met zijn nieuwe band de complete "Unknown pleasures" na. Naar het schijnt is gitarist Bernard Sumner nu ook geinteresserd in het verleden van Joy (jarenlang wilde hij er niets van weten). Misschien komt er binnenkort nog wel een reunie van Joy Division, met de dochter van Ian Curtis als zangeres ?

Enfin, dat is niet echt te hopen. Laat de mythe maar intact, voor altijd in de "Shadowplay", waar de geest van Ian Curtis ook vertoeft.

Lisboa !

Opvallend: de motoragenten in Lissabon rijden in korte broek en met shirts met korte mouwen rond, gevaarlijk of niet. Geen wonder: met 30 graden stomen in een motorpak is geen pretje.

Mijn verblijf in de hoofdstad van Portughal is mij uitstekend bevallen. Ik vind het een knusse stad, dit ondanks de grote pleinen met gigantische standbeelden in het midden. Je kunt namelijk makkelijk via zijstraatjes in de intiemere buurtjes komen, waar je ook lekker (goedkoop) kunt eten tussen de Portugezen.

Tamlijk vriendelijke inwoners ook in Lissabon, al hebben ze niet de uitbundigheid van de Spanjaarden. Interessant dat je overal de connecties ziet met voormalige kolonie Brazilie. Zo werken er ook veel Brazilianen in de Portugese hoofstad.

De stad is ook afwisselend en daardoor nog interessanter dan Madrid, waar ik vorig jaar op vakantie was. Leuk om te zien: het Design-museum, het uitgebreide Expo 98 terrein, het buurtje van de Kaapverdianen en de botanische tuin, compleet met de vergane glorie van een sterrenwacht. Eens begaven zich hier geleerde heren door de voordeur, nu heerst er het verval.

Minder geslaagd: het uitstapje met de ferry naar de "overkant": daar was werkelijk niets bijzonders te zien en we konden ook niet aan dek uitwaaien.
Dat hebben we dan maar gecompenseerd met de lekker sterke koffie van Portugal, compleet met een van de vele lekkere hapjes die overal verkrijgbaar zijn.