Zwarte soldaten

Een tamelijk oppervlakkig portret van ex-Waffen SS-ers in de docu "Zwarte soldaten", afgelopen maandag op NL 1.

Waarom eigenlijk zo lang gewacht om hen te interviewen ? Maar goed, beter laat dan nooit. Wat dat betreft deden Armando en Sleutelaar het in hun boek "De SS ers" uit 1966 een stuk beter. De gesprekken met de voormalige soldaten waren langer en diepgaander. Zodoende waren hun motieven om zich aan te melden ook duidelijker. Die bleven nu wat in nevelen gehuld, al werd het wel duidelijk dat er veel avonturiers tussen zaten.

Opvallend veel nederlanders hebben zich destijds aangemeld: 25.000, het hoogste aantal van alle landen in Europa.
In de praktijk viel het leven de vrijwilligers in de Waffen SS niet mee: de Duitsers zagen hen niet als gelijke "Germanen", zoals verwacht. De misere en wreedheid van de oorlog in Rusland ontnam hen vervolgens de overgebleven idealen.

Eigenlijk is de titel "Zwarte soldaten" ook niet van toepassing. Vanaf juni 1940 was de Waffen SS gehuld in het "feldgrau" van de Wehrmacht. Wel met andere onderscheidingstekens uiteraard. Hun lijfblad veranderde niet van naam: "Das Schwarze Korps."

Stijl en stijlloos

Max van der Stoel, oud minister van Buitenlandse Zaken (BZ) is onlangs overleden. Hij was het toonbeeld van een minister met een dergelijke portefeuille. Stijlvol, tactisch en gedreven.

Een goede minister van BZ dient lang te zijn, om zo een zeker prestige en overwicht uit te stralen. Terughoudenheid is een andere basisbekwaamheid. Goede diplomatie wordt vaak achter de schermen uitgeoefend.

Voorbeelden van andere dergelijke stijlvolle ministers uit het recente verleden: Luns, Van der Broek, Bot. Stijlloos, dus minder geslaagd: Rosenthal (te onbenullig), De Hoop Scheffer (te verbeten) en Verhagen (te glad).

Geboortedag

Zou het toeval zijn dat op de geboortedag van Hitler (20 april) op de Duitse tv een film over de deportatie van de laatste joden in Berlijn vertoond wordt? Waarschijnlijk niet, er wordt in elk geval niet aan gerefereerd in mijn tv-gids.

In april en mei wordt er sowieso meer bij WO II stil gestaan, of Hitler nu jarig was of niet. Opvallend dat het na al die jaren in Nederland nog zo sterk leeft. De generaties die de oorlog aan den lijve ondervonden hebben, zijn nu immers bijna uitgestorven. Aan de andere kant logisch, als je bedenkt dat het ook gaat om herdenking van onderdrukking van alle tijden en overal.

Opvallend overigens dat er rond deze tijd altijd vergeten/verdwenen (?) foto's uit de oorlog boven water komen. Soms heb ik het idee dat ze in grote archieven bewust achter gehouden worden om de het publiek "hongerig" te houden. Of is het vanwege geldgebrek? Anders zou ik zeggen: huur een paar man in om de stoffige boel eens flink om te ploegen, zodat al het interessante materiaal nu eens tevoorschijn komt.

In het Stadsarchief in Amsterdam zijn er op dit moment pas ontdekte foto's te zien van een NSB-fotograaf die het "dagelijkse leven" van '40 tot '45 vastlegde. Daaronder ook opnamen van deportaties en huisontruimingen van joden. Omdat het een fotograaf van NSB huize betrof mocht hij overal vrij uit fotograferen.

Het is heel raar, maar ik krijg geen genoeg van boeken en foto's over WO II. Dus nu al het braakliggende materiaal eens flink archiveren, sorteren en tentoonstellen. Wil ik maar zeggen.

Weer dat vingertje

En ja, het kenmerkende vingertje van Vettel wees weer parmantig omhoog na zijn zege in Maleisie in de F 1, afgelopen zondag. Zijn derde achtereenvolgende winst (inclusief de winst in de laatste race van vorig jaar). Toegegeven, het was verdiend.
Foutloos gereden en vanaf pole vertrokken.

Gelukkig waren de achtervolgers ditmaal dichter op zijn hielen. Het moet wel spannend blijven natuurlijk. Ik heb een lichte weerstand tegen te veel achtereenvolgende zeges van dezelfde coureur, hoe sympathiek de jonge Duitser ook is.

Wordt dit de nieuwe Michael Schumacher ? Die had ook seizoenen met grote dominantie. Zoveel dat de races saai werden. Hopelijk pakken rijders als Alonso, Hamilton etc. aankomend weekend in China een zege.

Al met al zijn de races de afgelopen paar jaar door technische maatregelen zeker spannender geworden: het veld rijdt dichter bij elkaar en er zijn meer inhaalacties. Nu dient er bijvoorbeeld vaker van banden gewisseld te worden (en daarbij kan van alles misgaan). Tijdens Maleisie waren er maar liefst 63 pitstops !

De Pirelli banden bieden veel grip, maar bereiken vrij snel "the cliff": het punt waarop de prestatiecurve van de band naar beneden duikelt. De kunst als coureur is dus om optimaal te presteren. Snel rijden, maar zonder te veel bandenslijtage. De banden van Pirelli zijn op verzoek van de overkoepelende organisatie FIA zelfs bewust zo ontworpen. Ergens vreemd: ontwerp een niet te goede band svp !

Moto GP

En gelukkig gaat de topklasse in de Moto GP volgend jaar weer van 800 CC naar 1000 CC, zoals het de zwaarste klasse betaamt. Rare beslissing was dat, om de motorinhoud te verminderen wegens "te hoge topsnelheden". Hebben we het over racen of niet ?

Afgelopen zondag was er een spannende race in Spanje, met veel spectaculaire val/glij partijen op het drijfnatte circuit. Koploper Stoner op de fabrieks-Honda werd onderuit gekegeld door Ducati-nieuweling Rossi, alias "The Doctor" (zoals gebruikelijk met nummer 46 uitgedost).

Ik rij zelf motor en ik geniet van de Moto GP, maar de uitstraling van de Formule 1 heeft deze klasse toch niet. Uiteindelijk is het een strijd tussen slechts 3 merken: Honda, Ducati en Yamaha. Suzuki doet niet echt mee om de prijzen, en Kawasaki heeft zich niet ingeschreven. En waar is BMW ? Suzuki heeft in het verleden vele titels gepakt en beschikt dus over een flinke racehistorie. Jammer !

Al met al doen er per race niet meer dan 17 rijders mee; een karig startveld. Vervlogen zijn ook de tijden dat priverijders een kans maakten op een podium. Nu zijn alle motoren fabrieks -of semifabrieksmotoren.
Kortom: professionalisering. Geen Wil Hartog of Boet van Dulmen meer in de voorste geledingen. En dat doet zeer.

Never mind the bollocks

Vanavond op tv voor het eerst sinds jaren weer eens een "Classic albums" over een Nederlandse artiest/groep: Herman Brood met "Shpritsz".
Heb genoten van de aflevering met "Never mind the bollocks" van The Sexpistols overigens. Ik zal niet de enige zijn, want na elke uitzending van de reeks schiet de verkoop van cd's/downloads van de betreffende albums omhoog. Goede zaak dat "Het Nationale Product" (vreselijke term trouwens) nu ook onder de aandacht komt.

In de Volkskrant stond onlangs een artikel over het schrale aanbod van popmuziek op de Nederlandse tv. Ook de "Nederpopshow" trok te weinig kijkers. Opvallend ook dat die bandjes allemaal 1 minuut willen optreden in DWDD. Het is een aanfluiting. Langer optreden schijnt niet te kunnen, want dan zappen meteen honderduizenden kijkers weg. "Bah ! Live popmuziek ! "

En ja, in de "Nederpopshow" werden de nummers wel volledig gespeeld. Maar in dat programma moest dan zonodig weer een melige quiz met bekende NL popmuzikanten geprogrammeerd worden. Altijd weer die flauwe popquizjes. Wie van de deelnemers krijgt de meeste lachers op zijn hand ?

Wat dat betreft is het BBC-programma "Later...with Jools Holland" een verademing. Elke aflevering een stuk of 6 a 7 artiesten/bands die alle live een paar nummers spelen. En in elk denkbaar popgenre. Tussendoor is er zelfs nog ruimte voor een kort interview met een gast.

Zo wil ik het in Nederland op de buis ook graag zien. Live, een uur lang, veel muzikanten en geen flauwe quizjes. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn ? Never mind the bollocks: here is some live rock 'n roll for you !

Risky business

Afgelopen zaterdag hadden we weer een "riskavond". Je weet wel: het spel van veroveren en verliezen. Van het gooien van zessen tot enen. De ene keer verover je bijna de hele wereld, de andere keer voel je je de grootste loser.

Zo'n laatste avond was het zaterdag: mijn blauwe legers voelden bijzonder stroperig aan, mijn vijanden kreeg ik niet uit de buurt en ik trok regelmatig de verkeerde kaarten ("Slechts 4 legers"). Dan weet je al: dit wordt niets vandaag.

Vriend M. won na lange tijd weer eens (en twee maal op rij). De andere 3 deelnemers wilde daarna nog een spelletje spelen, maar ik was leeg. De wet van Murphy had me murw gemaakt.

Sowieso: het echte fanatieke spelen is er bij mij wel even af. Tenslotte speel ik het Risk al zo'n 30 jaar. Hele ranglijsten van onze prestaties hielden we bij. Aan het eind van het seizoen was er voor de sterkste speler zelfs een heuse bekeruitreiking. Eenmaal speelden we tot 6 uur 's ochtends; van de lichte aardbeving die er toen in Alkmaar plaatsvond merkten we niets. Geen legertje wat er trilde.

Nu bekruipt me wel eens het gevoel dat fut er bij mij uit is. Ok, tactiek speelt zeker een rol, maar verder is het belangrijk om hoge ogen te scoren met de "de dobblies". Een paar enen achter elkaar gooien kan enorme gevolgen hebben.
Vooral als de tegenstander er weer tien legers kan bijzetten. En dan wordt het voor blauw een "mission impossible."

Enfin, ik moet maar weer eens een paar keer winnen, dan komt de ware strijdlust weer terug. Het is het gevoel dat de troepen van Kadaffi nu zullen hebben, oog in oog met de vliegtuigen van de geallieerden.